Door de bril van Eveline

Niets geleerd

skylounge-doubletreeGrote vechtpartij op de Zeedijk, concentratie van dope en nepdope dealers op de Wallen en in de Haarlemmerbuurt. Straatroof, bedreigingen en intimidaties. Bewoners die zich onveilig voelen en hun huis te koop zetten en de stad verlaten. Bedrijven die hun zaak moeten sluiten. Waar hebben we dat toch meer gehoord?

In de jaren 70, 80 en 90 van de vorige eeuw (dat klinkt heel lang geleden maar dat is het dus niet) waren ongeveer dezelfde straten en buurten min of meer hetzelfde toneel van verslaafden en dealers. Dichtgetimmerde panden, louche bedrijven, nou ja we kennen allemaal het verhaal nog wel (zie ook het boek De Zeedijk, uitgegeven in 2004). Met heel veel geld, ongelooflijk veel energie en door gezamenlijke inspanning van buurtbewoners en ondernemers, woningcorporaties en de overheid werden de straten terugveroverd op het gespuis. Maar blijkbaar leert de overheid helemaal niets van het verleden. Afgelopen zaterdag stond er een artikel in Het Parool waarin de oorzaak van alle ellende bij het toegenomen toerisme werd gelegd. De drukte zou dealers aantrekken. Maar in de vorige eeuw was er helemaal geen sprake van grootschalig toerisme. Toen was het een optelsom van elkaar versterkende oorzaken zoals de verhuizing van de haven naar het Westelijk havengebied waardoor veel kroegen klandizie verloren en moesten sluiten. Daarnaast sloten buurtwinkels hun deuren vanwege de stadsvernieuwing in de Nieuwmarktbuurt, werd Amsterdam de doorvoerhaven van heroïne en zo zijn er nog een aantal bij velen in de buurt bekende oorzaken. Er is dus nooit één oorzaak, dat was het toen niet en dat is het ook nu niet. Het is opnieuw een optelsom van falende politici, de vervanging van een stadsdeelbestuur door een bestuurscommissie in een cruciale fase van de al in 2008 gepresenteerde plannen, de komst van de Nationale Politie met alle complicaties van dien, het weghalen van het politiebureau van de Wallen en de bezuinigingen op de handhaving.

‘s Avonds na elf uur is er bijvoorbeeld geen handhaver meer te vinden op de Wallen en regelmatig komt het voor dat er ook geen politiecapaciteit beschikbaar is. De Nationale Politie heeft immers beslist dat Nieuw-West meer klachten en meldingen heeft en daardoor ook de prioriteit verdient. En daar kan ieder weldenkend mens inkomen, maar ieder weldenkend mens weet ook dat als je een zo kwetsbaar gebied als die vierkante kilometer in het Wallengebied aan zijn lot overlaat, dat dit niet lang goed kan gaan.

Al jaren roepen buurtbewoners van de Wallen dat het weer mis dreigt te gaan. In tal van overleggen trekken zij aan de bel. Zij zagen met lede ogen de gevolgen van de jarenlange vertraging van de oprichting van een NV Wallen of 1012, of hoe je dat vehikel ook wil nemen, door politieke spelletjes en afrekeningen. Zo’n NV had immers onder meer kunnen voorkomen dat, o gotspe, het overheidseigendom en voormalig politiebureau in de Warmoesstraat in handen van partijen is komen te vallen wier uitstraling, om het op z’n zachts te zeggen, niet datgene is wat de buurt daar oorspronkelijk gerealiseerd had willen zien. Bovendien was door het voortdurend uitstellen van de oprichting van een NV, de schrik die sommige figuren op de Wallen bekropen had toen Job Cohen en Lodewijk Asscher hun plannen presenteerden, allang verdwenen en konden gewoon verder gaan met hun louche praktijken. Te vaak liet het stadsbestuur het afweten tot groot genoegen van hen die alleen uit zijn op het grote geld en helemaal niets met de buurt hebben.

Ook degenen die het in hun hoofd hebben gehaald om op de handhaving te bezuinigen zouden beter hebben moeten weten. Politiek is keuzes maken maar de meeste politici kijken slechts naar de komende vier jaar. Op termijn zal de schade die hier uit kan ontstaan veel en veel groter zijn. Nog wat meer slechte publiciteit en de toeristen blijven vanzelf weg, worden de huizen minder waard, verdwijnen die leuke winkeltjes in de Haarlemmerbuurt (de overlast beperkt zich overigens daar nu nog tot de Haarlemmerstraat en zijstraten), en worden de Wallen, een van de mooiste delen van de stad, wederom het afvalputje van Europa. Zeg dan maar dag met je handje naar de mooie plekken die Amsterdam nu op de internationale lijstjes heeft.

Tot slot, de politiemensen die hier op straat werken, weten hoe het in elkaar zit maar vinden met hun klachten geen gehoor bij hun leidinggevenden.

De NV Zeedijk, pas na ruim 10 jaar klagen in 1985 opgericht om de verloederde Dijk uit het slop te trekken, kon pas in 2005, dus 20 jaar na oprichting, zien dat de Zeedijk eindelijk weer een normale straat was geworden.

Politici hebben de neiging om de klagende burger weg te zetten als iemand die overdrijft en alleen maar uit is op eigen belang. Leer van de geschiedenis en zelfs als er een calculerende burger tussen zit, negeer de signalen van de betrokken en ervaren buurtbewoners niet want de kruik gaat net zolang te water tot die barst.

 

Amsterdam de stad waar alles en niets kan

2016 a 049Wat was ik weer hartstikke trots op mijn stad. De vrolijkheid aan de kant, de opzwepende muziek op de boten en het massaal toegestroomde publiek: hoezo angst voor aanslagen, voor dit moment was Amsterdam weer even de stad waar niemand buigt voor tirannie. Op de boten diverse statements die de hele wereld overgingen zoals de religieuze boot en die met een tribuut aan Orlando en, zoals het hoort in deze stad, de discussies achteraf over wat wel en niet gepast was. Met deze Gay Canal Parade liet de stad weer even zijn ware gezicht zien.

Ik had dat ook een beetje nodig want de laatste tijd gebeuren er zoveel dingen waar ik me aan kan ergeren en die van mijn geboortestad een oord maken waar overijverige handhavers de regels als doel zien in plaats van een middel maar waar ook zaken goedgekeurd worden waar je op z´n minst je wenkbrauwen voor op moet trekken.

Terwijl grote investeerders alles mogen, of in ieder geval dat recht claimen en het stadhuis niet anders reageert dan te zeggen dat het nu niet meer terug gedraaid kan worden of dat de regels deze ruimte nu eenmaal bieden, krijgt de kleine ondernemer die met hard werken, vaak zeven dagen per week de winkel open, het steeds vaker voor zijn kiezen. De ene keer zijn het de langsbankjes en de andere keer de markiezen. Wist je dat bijvoorbeeld de Barderij en café Verhoeff vorig jaar op warme dagen een groot deel van hun omzet zagen verdampen omdat hun stoep centimeters tekort komt voor passerende voetgangers, rolstoelrijders en kinderwagens? Terwijl elders op de Dijk bezoekers van hun drankje konden genieten op terrassen en langsbankjes met goed gekeurde stoepen. Wat een verstand, geen mens loopt op de Zeedijk op de stoep met zijn hekjes, gemeentelijke afvalbakken en geparkeerde fietsen. En als de stoep wel breed genoeg is dan kijken sommige handhavers het reglement na zoals op de Haarlemmerdijk waar Zoet&Hartig zijn bankje weg moest halen want geen horecavergunning. Maar niet alleen zij, steeds meer ondernemers in de Haarlemmerbuurt zijn die regelzucht zo langzamerhand helemaal zat. De markiezen moeten soms wel en soms niet weg, terrasjes mogen maar niet langs de kant van de weg. Althans, dat geldt wel voor de één maar niet voor de ander. Dat heet volgens de gemeente maatwerk maar dat argument wordt door hen net zo makkelijk vóór als tegen gebruikt.

De flauwe antwoorden van het stadhuis als je als burger hier iets van vind is dat we toch om handhaving vragen en dat de regels er niet voor niets zijn. Dan hebben ze het over monumenten maar ook daar geldt het soms wel en soms weer niet voor. Daar waar overlast wordt ondervonden wil de burger graag een passend optreden want daar zijn al die regels voor bedoeld. Niet om de stad steeds meer in een soort van eenheids-corset te persen.

Er is gebrek aan handhavers dus zet die in waar het echt nodig is. Op de Wallen bijvoorbeeld waar ‘s avonds na elf uur geen handhaver meer te vinden is en zet ze in voor het vergroten van de pakkans bij illegale AirB&B. Laat de winkelier die iets moois van zijn zaak wil maken met rust tenzij er echt sprake is van overlast en dat moet voor een beetje ervaren ambtenaar niet zo moeilijk zijn om dat te constateren. Ik woon al bijna dertig jaar in de Haarlemmerbuurt en wat heb ik het zien veranderen. Van een louche achterbuurt tot een in het hele land bekende gezellige winkelstraat en dat dankzij de oude buurtwinkels die niet opgaven en nieuwkomers die de straat met elkaar hebben gemaakt tot wat die nu is. Die ga je niet straffen met onzinnige regels zoals het weghalen van voor sommige gewoon noodzakelijke markiezen. Markiezen die er dus altijd al in de straat te vinden waren.

Met Jack Cohen valt nog steeds niet te spotten

jack-cohen-sport-2Zomaar een berichtje in het nieuwsblad van de karatebond:

Op 24 mei 2016 ontving Jack Cohen (voormalig directeur van de NV Zeedijk) zijn 4e dan vanwege de activiteiten die hij in het verleden ontplooide voor het karate in het algemeen en de KBN (Karatebond Nederland) in het bijzonder. Naast Hans Harthoorn werd deze promotie gesteund door nog drie andere grootheden van het Nederlandse karate, te weten Jaap Smaal (inmiddels wereldberoemd internationaal karate scheidsrechter), Ruud Bruinsma en Johnny Malawauw.

Jack, in het nog niet zo lang geleden verleden ook wel de Godfather van de Zeedijk genoemd, is vanaf de oprichting in 1985 tot 2008, nauw betrokken geweest bij het reilen en zeilen van de NV Zeedijk. Ook na zijn “pensionering” (toen al 70) blijft hij zich tot de dag van vandaag inzetten voor de buurt onder meer als commissaris voor de NV Stadsgoed (trekker van het wallenproject 1012 Inc). Ook is hij voorzitter van de Buurtontwikkelingsmaatschappij (BOM), tevens vice-voorzitter van de Stichting Beelden & Fonteinen in de Amsterdamse Binnenstad met als resultaat het kunstwaterwerk dat volgend jaar op het Rokinplein wordt geplaatst terwijl hij nog wel een paar plekken op de Rode Loper in gedachten heeft voor een fontein, én hij neemt deel aan het Binnenstadsberaad, een club van mensen met hart voor de stad.

Ook nu op 81-jarige leeftijd weet Jack nog niet van ophouden al doet jack-4e-danhij het wel iets kalmer aan. Volgens eigen zeggen lukt hem dat allemaal dankzij een goed en solide thuisfront en zijn dagelijkse serie sportoefeningen. Naast karate beoefent Jack ook de judosport, is een hartstochtelijk liefhebber van jazz, bespeelt zelf een aantal muziekinstrumenten en is in Haagse kunstkringen bekend als niet onverdienstelijk fotograaf. Een duizendpoot heeft daar nog zijn handen vol aan, zo niet Jack Cohen; still going strong.

Gezamenlijke bevrijdingsmaaltijd ook op de Zeedijk

4-en-5-mei-logoAls er ergens een plek is in de stad waar vrijheid hoog in het vaandel staat, dan is het wel op de Zeedijk. Vrij om te zijn wie of wat je ook bent. Want al in 1927 opende de legendarische Bet van Beeren hier de eerste homokroeg van het land, café ‘t Mandje. Maar dat gevoel van “we bepalen zelf wel hoe we moeten leven” heeft hier altijd een belangrijke rol gespeeld. Neem maar eens een duik in de geschiedenis van de Zeedijk en je ziet dat het hier van oudsher een plek is van vrijheidsdenkers en vrijbuiters.

Op diverse plekken in de stad wordt op 5 mei de bevrijdingsdag gevierd met gezamenlijke vrijheidsmaaltijden en met als thema voor dit jaar ‘Op de grens‘. Welke grenzen trek je zelf en tot waar kan de ander gaan?

Ook op de Zeedijk wordt op die dag de vrijheid gevierd met een gezamenlijke maaltijd op straat. De maaltijd betekent tevens een hartelijk welkom voor passanten, vrienden en vaste bezoekers om de traditionele gastvrijheid van de Dijk te ervaren. De straat wordt die dag vanaf vier uur ‘s middags afgesloten voor het verkeer en bewoners, ondernemers en vrijwilligers van de Chinees Boeddhistische tempel zetten hun eigen tafels en stoelen buiten op de rijbaan. Dat moet je trouwens ruim zien: ook bankstellen, picknickkleden en tuinstoelen zijn geoorloofd. De terrassen mogen overigens blijven staan. De deelnemende ondernemers zorgen sowieso voor eten. Zo is er onder meer brood van bakker Brood, soep van ‘t Mandje en vegetarische hapjes van de tempel. Dat betekent voor een ieder aanschuiven en het aardige is natuurlijk dat je daarbij zelf ook een duit in het zakje kan doen: maak een mooie salade, een ongeëvenaarde pasta of een vurrukuluk soepje, het kan allemaal. Vergeet niet bestek en borden mee te nemen. Ook binnen in de tempel wordt een gezamenlijke maaltijd georganiseerd maar daar moet je voor intekenen. (De tempel is dagelijks open vanaf 12.00 uur).

De maaltijd start om vijf uur met een toast en aan de tafels wordt een verhaal verteld dat schrijfster Kiek Houthuijsen speciaal voor deze gelegenheid heeft geschreven over de Zeedijk tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Zeedijk was toen een merkwaardig stuk bezet gebied met echte en denkbeeldige grenzen. Duitse soldaten mochten er van hun legerleiding niet komen, op en rondom de Dijk floreerde de illegale handel en ging in de kroegen en clubs het nachtleven gewoon door, terwijl aan het einde van de Zeedijk bij de Nieuwmarkt het Joodse getto begon.

De vrijheidsmaaltijd op de Zeedijk wordt georganiseerd door de BIZ Zeedijk in samenwerking met de Chinees Boeddhistische tempel. Natuurlijk is er een aantal huishoudelijke regels zoals: er mag geen alcohol verkocht worden aan de tafels op de straat (behalve op de bestaande terrassen), na afloop van de gezamenlijke maaltijd rond negen uur wordt de boel ook gezamenlijk opgeruimd. Het vuilnis zal die avond vanaf half tien worden opgehaald dus worden de Zeedijkers verzocht hun afval tegen half tien pas buiten te zetten. In deze flyer is alles nog eens na te lezen.

Bon appetit!

De Dam is van ons allemaal

dam 4 meiEind van de middag, zo tegen vijf uur, fiets ik richting Dam. Al van ver kan ik het reuzenrad zien en dichterbij gekomen is het gegil te horen van de ‘slachtoffers’ die vastgeketend in de enorme zwenkarmen van boven naar beneden, op de kop en om de eigen as draaien. Het is er druk met hoofdzakelijk jeugd. Het zonnetje schijnt en de wat oudere voorbijgangers op weg naar huis, kijken misschien wel met een weemoedig gevoel naar al die vrolijkheid. Als kind en later als tiener was ik dol op de kermis. Trouwens het reuzenrad vind ik nog steeds iets geweldigs.

De kermis is weer in de stad. Twee keer per jaar en twee keer per jaar wordt er door voor en tegenstanders over gediscussieerd. De Dam zou niet geschikt zijn voor zo’n kermis. De Dam moet allure hebben, moet lijken op mooie pleinen in andere steden. Maar wie bepaalt dat en is de Dam niet een beetje voor en van ons allemaal? En is het niet ontzettend belangrijk dat alle groepen in de samenleving iets van hun gading op de Dam kunnen vinden? Zoals tijdens de Dodenherdenking op 4 mei, indrukwekkende bijeenkomsten als protest tegen lafhartige moordaanslagen of op het podium tijdens de Uitmarkt, de grande opening van de feestverlichting in de winter en vergeet de viering van het Chinese nieuwjaar niet, protestdemonstraties of het tulpenfestival; kortom de Dam is er voor ons allemaal. Die twee keer per jaar dat de jeugd zich massaal op de Dam vertoont horen er dan ook bij. Want de Dam is niet iets elitairs, iets voor beschaafde zaken wat dat ook betekenen mag. Een goede reden om de Dam zo leeg mogelijk te houden.

Waarom spiegelen we ons altijd aan andere steden en moet de Dam lijken op het San Marco in Venetië, de Grote Markt in Antwerpen of het Vrijthof in Maastricht? En wat heet leeg. Ga daar eens kijken met slecht weer. Uitgestorven, geen mens te zien en hier op de Dam klinkt ook bij een regenbui het geklingel van de tram, het getoeter van een ongeduldige automobilist en spoeden paraplu’s in allerlei kleuren zich van noord naar zuid en omgekeerd. De Dam is het kloppend hart van de stad en zo hoort het ook.

Ik koester het idee dat de Dam een plek is voor iedereen ongeacht leeftijd, afkomst of kleur. Helemaal in de traditie van de stad. Laten we de Dam nu maar zo houden, terrassen zijn er al overal.

Ondertussen is er ook op de Nieuwmarkt kermis met de ouderwetse zweefmolen en het kleinste reuzenrad ter wereld tijdens de jaarlijkse Aprilfeesten. Elke avond spectaculaire optredens. Programma’s liggen in diverse cafés rond de Nieuwmarkt. Nog tot en met Koningsdag volgende week woensdag.

Stadsdeelberichten

dijkdoorbraakIk krijg wekelijks via de mail een nieuwsbrief van het stadsdeel. Dat gaat over bijvoorbeeld herinrichtingen, verkeersomleidingen, tips en aankomende evenementen. Maar sinds enige tijd kent dit digitale nieuwsbericht ook de rubriek ‘Erfgoed van de Week’. Over gebeurtenissen uit het verleden, over monumenten en karakteristieke plekken. Ken je geschiedenis en je snapt zoveel meer van de stad of de buurt waar je woont. Ik vond deze uit de nieuwsbrief van 3 maart jl. wel interessant. Op www.centrum.amsterdam vind je er meer.

Hoog water op de Nieuwmarkt

29 februari 2016 was de warmste schrikkeldag ooit gemeten. 29 juli 2014 geldt als één van de natste dagen die Nederland ooit heeft gekend. Het weer verandert, over de oorzaken wordt al jarenlang gedebatteerd. We vergeten daarbij vaak dat er ook in het verleden extreme weersomstandigheden zijn geweest. De Kleine IJstijd, die enkele eeuwen voor barre winters in onze contreien zorgde, lange periodes van droogte, maar ook eindeloos neerplenzende regen, die in combinatie met smeltwater uit de bergen rivieren buiten hun oevers deed treden. Ook in Amsterdam.

Sint-Pietersvloed

1651 was voor de stad één van de rampjaren wat betreft water. In de nacht van 4 op 5 maart was het precies 365 jaar geleden dat de stad en omgeving werd geteisterd door de Sint-Pietersvloed. Die nacht zorgde een enorme noordwesterstorm in combinatie met de volle maan voor springvloed. Gevolg was een extreem hoge waterstand met rampzalige gevolgen.

Jaap Hannes en Houtewael

Door het extreme weer brak even buiten Amsterdam op twee plaatsen de Sint-Anthoniesdijk door. Deze dijk liep vanaf de Nieuwmarkt, via de Sint-Anthoniesbreestraat en de Jodenbreestraat door de huidige Plantagebuurt en vanaf de Mauritskade naar het oosten, waar hij ook wel Zeeburgerdijk of Diemerzeedijk heette. Waar zich nu het Gemeenlandshuis aan de Diemerzeedijk bevindt, vond ongeveer de doorbraak bij de voormalige buurtschap Jaap Hannes plaats. En aan de oostzijde van het huidige Artis brak de dijk door bij het vroegere dorpje Houtewael. Hierdoor kwam de pas drooggemaakte Diemermeer, nu Watergraafsmeer, zeker 4,5 meter onder water te staan. Maar ook in de stad hield geen enkele Amsterdammer droge voeten. De Nieuwmarkt stond blank en het water liep door de Nieuwendijk en de Warmoesstraat. Huizen van burgemeesters, ambachtslieden en dagloners liepen onder. Ook langs de Zuiderzee en Noordzeekust was de schade enorm.

Diepe indruk

Dat de ramp veel indruk maakte, is te zien op de vele tekeningen, prenten en schilderijen die zijn gemaakt. De doorbraak bij Houtewael is daarbij het meest in woord en beeld vastgelegd. In het Rijksmuseum bevinden zich bijvoorbeeld tekeningen van Jan van Goyen, een prent van Roeland Roghman en sinds vorig jaar een schilderij van Jan Asselijn. Maar ook in de collectie van het Amsterdam Museum en de depots van het Stadsarchief Amsterdam zijn verschillende werken en beschrijvingen te vinden die herinneren aan deze ramp. Een ramp die aantoonde dat water naast een vriend ook zeker een vijand voor de stad kon zijn. Niet alleen toen maar ook in de eeuwen daarna en nu nog steeds.

De mooie geschiedenis van de Amsterdamse Wallen

wallenAfgelopen week vond de presentatie plaats van wat wel eens het allermooiste boek dat ooit over de Wallen is verschenen zou kunnen zijn. Op historische grond, namelijk in de raadszaal van het voormalige stadhuis, nu hotel The Grand maar ooit gebouwd als klooster en na de reformatie in 1578 verbouwd tot stadspaleis de Prinsenhof, nam burgemeester van der Laan het eerste exemplaar in ontvangst.

Die prees in zijn speech de bevlogenheid en liefde van de schrijvers voor dit oudste deel van de stad en de uitgebreide beschrijvingen van de diversiteit van het gebied door de eeuwen heen. “Dit boek dames en heren is niet alleen een schitterend naslagwerk voor een ieder die geïnteresseerd is in de geschiedenis van het Wallengebied maar ook een enorm pleidooi voor het uitvoeren van project 1012. Dit is in ieder geval voor mij een mooie steun in de rug en misschien moeten we alle gemeenteraadsleden dit boek maar cadeau doen”, aldus de burgemeester.

Het was trouwens knap vol daar in die voormalige raadszaal. Wat wil je met zeventien schrijvers/redacteuren vergezeld van familie en vrienden. Weinig belangstelling van het huidige stadhuis alhoewel een enkele ambtenaar en bestuursvoorzitter Boudewijn Oranje wel acte de présence gaven. Maar ik zag ook Metje Blaak rondlopen met grote zonnebril -ik hou die op want mijn ogen zijn gelaserd- en de bijna niet te vermijden ouwehoeren tweeling. En oma Liesje was er, ruim 100 jaar, samen met haar dochter Lucy die al sinds de jaren vijftig op de Oudezijds Voorburgwal wonen. Oud directeur Oude Kerk Herbert van Hasselt was overduidelijk in zijn nopjes met de mooie plek die ´zijn´ Oude Kerk in het boek inneemt. De belangstelling voor de 90 exemplaren die de uitgever had meegenomen om tegen een speciale prijs te verkopen, was groot. Ze waren in minder dan een half uur verkocht. Het dubbele aantal had waarschijnlijk net zo snel gegaan. Er waren kopers die met vier exemplaren onder hun arm de zaal verlieten.

Want de ‘Walletjes’ mogen dan in de volksmond wel bekend staan als de plek waar van alles gebeurd wat God verboden heeft: seks, drugs en rock-’n-roll, aangelengd met een vleugje Leger des Heils-hoempapa, die reputatie berust op een momentopname. De Wallen zijn immers zoveel meer. Wie er woont of werkt weet dat uit eigen ervaring en toch blijkt dat zelfs zij die hier wonen en werken nog lang niet alles weten van de plek waar ze dagelijks doorheen lopen of fietsen. In maar liefst veertig hoofdstukken wordt de rijke geschiedenis van het Wallengebied beschreven door bekende en minder bekende schrijvers uit de buurt. (Mijn twee hoofdstukken gaan over de Zeedijk en over de Chinezen). De eindredactie was in handen van de bekende socioloog en schrijver Herman Vuijsje wiens idee het ook was om dit boek te maken. Buurtfotografe Marian van de Veen maakte in de loop van de bijna veertig jaar dat zij op de Wallen woont heel veel foto´s die de verhalen nog meer smoel geven en waaraan je kunt zien wat er veranderd is en wat hetzelfde is gebleven.
Het boek ´Aan de Amsterdamse Wallen´ wordt uitgegeven door uitgeverij Boom op de Prinsengracht en is in de reguliere boekhandel te koop voor € 29,95.

In het grootste deel van hun zevenhonderdjarig bestaan waren de Wallen het toneel van alledaagse, vrome en voorname besognes. Tussen kloosters en kerken hadden burgemeesters en kooplui er hun woon- en handelshuizen. Later zaten er ambachtelijke bedrijfjes en woonden er gewone Amsterdammers. De mix van alledaagse, chique en louche activiteiten heeft de buurt een bijzonder aanzien opgeleverd. Aan de Amsterdamse Wallen beschrijft een van de grootste en best bewaarde historische binnensteden ter wereld, die in één adem met de aangrenzende grachtengordel mag worden genoemd en geroemd.

Roomservice at Olof’s

foto OlofsWe hebben ontbeten in de Olofskapel, bruiloften gevierd, serieuze congressen bezocht, boekpresentaties gehouden, jazzfestivals meegemaakt en er tot in de kleine uurtjes gedanst. Maar het is wel de eerste keer dat de Olofskapel wordt getransformeerd tot een pop-up restaurant. Tijdelijk dus, want het Barbizon Palace hotel gaat op z’n Nederlands gezegd compleet op de schop en zal gedurende de eerste paar maanden van 2016 gesloten zijn.

Niet dat er in het bijna dertig jaar oude hotel nooit een likkie verf of een nieuw behangetje is aangebracht maar wat er in de komende maanden staat te gebeuren is een regelrechte metamorfose. Het wordt hier super de luxe want, zo hebben de eigenaren van deze Spaanse hotelketen bedacht, dit Barbizon Palace op de kop van de Zeedijk gaat het vlaggenschip van het NH Collection merk worden.

De monumentale Olofskapel blijft echter buiten de verbouwing en dat gaf natuurlijk aanleiding om hier tijdens de verbouwing iets bijzonders neer te zetten. Dat is dus Roomservice at Olof’s geworden. Roomservice omdat het interieur aangekleed en gedecoreerd wordt met tal van tastbare herinneringen uit het hotel. Stel je maar een soort van kleine hotelkamertjes voor met eigen minibar.

Sterrenchef Chris Naylor van Vermeer zwaait ook hier in de keuken van Roomservice at Olof’s de scepter. Chris staat bekend om zijn passie voor groenten en in het pop-up restau­rant spelen groenten en kruiden zelfs de hoofdrol. Vlees en vis staan hier als bijgerechten op de kaart. De in november 2015 door GaultMillau bekroonde sommelier Simon Veldman, beste wijn/spijs specialist van het jaar, serveert bijpassende wijnen en zorgt voor Roomservice met een verhaal. Het restaurant is laagdrempelig en geeft nu eenieder de mogelijkheid om de keuken van Chris Naylor te ontdekken voor een redelijke prijs.

Op de vide bevindt zich de gin&tonic bar maar ze hebben daar ook andere lekkere cocktails en dranken. Tevens is hier de eerste vermouthbar van het land geopend. Alle reden dus om de Olofskapel nieuwe stijl met een bezoekje te vereren.

Roomservice at Olof’s gaat op 17 januari aanstaande open en je kunt er iedere dag gewoon naar binnen lopen voor diner en/of een drankje. Wil je gegarandeerd een plekje aan tafel dan is het verstandig om te reserveren. Kijk hier voor meer informatie.

Eind april 2016 is het weer afgelopen en wordt de Olofskapel opnieuw het domein voor congressen, feesten en partijen.

 

(Op de foto van Sacha de Boer de winterse groenten met gekarameliseerde uienbouillon)

Als in de stad de lichtjes weer gaan branden

light festivalAls rasechte Amsterdammer ben ik natuurlijk chauvinistisch genoeg om mijn stad zo niet de mooiste dan toch in ieder geval een van de mooiste steden ter wereld te vinden. Alle jaargetijden een eigen sfeer zoals het jonge verse lentegroen aan de grachtenbomen, de gezellige terrassen in de zomerzon en de schitterende herfstkleuren die voorafgaan aan de winter. Lang niet altijd wit maar als het dan ook sneeuwt dan is de stad ook als in een sprookje zo mooi. Zo tegen de feestdagen, begint trouwens al in oktober, wordt de stad langzaam aan een feest van lichtjes en mooi versierde straten en etalages. Helemaal sprookjesachtig wordt het tijdens het jaarlijkse Amsterdam Light Festival, nu alweer de vierde keer op rij. Er is een vaarroute en een wandeling en beide zijn absoluut de moeite waard om te doen. De wandelroute duurt ongeveer anderhalf uur en begint voor de Stopera op het Waterlooplein. Hier kun je je aanmelden voor de wandeling onder leiding van een gids of je koopt er een routekaart en loopt in je eigen tempo. De route loopt door de Plantage en de Weesperbuurt en voert langs twintig lichtkunstwerken, gecreëerd door binnen- en buitenlandse kunstenaars. Behalve misschien de aanschaf van de wandelkaart a € 3,50 is de wandeling helemaal gratis ook onder begeleiding van een gids.

Er zijn verschillende rondvaartmaatschappijen die de watertour aanbieden. De boot vaart door de Herengracht naar het Oosterdok en is spectaculairder dan ooit. Meer dan twintig lichtprojecten zijn er langs de route te bewonderen van het Noorderlicht aan de Amstel, tot en met verschillende vriendschapssymbolen, het thema van deze editie en de rennende mensjes langs de Herengracht. Er zijn ook een vijftal verlichte beschermengelen langs de route verstopt. De kunstenaar nodigt iedereen uit om een selfie te maken en die te posten op social media. Daar zijn prijzen mee te verdienen.

Verder zijn er tal van exposities die met licht en vriendschap te maken hebben, worden lezingen georganiseerd in Huize de Pinto over Baruch Spinoza de verlichte zeventiende-eeuwse Amsterdamse filosoof en de Portugese Synagoge is voor publiek geopend op 17, 21 en 28 december. De synagoge is dan prachtig verlicht met alleen maar kaarsen en op deze dagen treedt het New European Ensemble heel toepasselijk op met een kaarslichtconcert.

Het betekent natuurlijk wel dat het weer wat drukker gaat worden in de stad omdat het lichtfestival in de afgelopen jaren een aardige reputatie heeft opgebouwd. Als Amsterdammer ga je natuurlijk niet in het weekend wandelen of varen want dan komt de provincie massaal naar de stad. Niet getreurd hoor, het is een ander soort publiek dan in de rest van het jaar en als het net zo wordt als vorig jaar dan kun je zelfs tijdens de wandelroute spreken van een Koningsdagsachtige sfeer maar dan wat kouder.

De watercolour vaarroute duurt nog tot 17 januari 2016 en de wandelroute is van 10 december tot 3 januari 2016. Fijne feestdagen en ik hoop dat we ons allemaal realiseren hoe fortuinlijk we zijn dat we ons kunnen verheugen op mooie wandel- en vaarroutes.

Kijk voor achtergrond informatie over de kunstwerken en hun makers en voor alle activiteiten tijdens het Amsterdam Light Festival, rondvaartmaatschappijen en hun prijzen op de site van het Amsterdam Light Festival.

Ik klaag, jij klaagt, hij klaagt, wij zullen klagen

MunttorenAmsterdammers hebben al een reputatie als het gaat om afzeiken en klagen, maar zoals er tegenwoordig geklaagd wordt, is het een soort van overtreffende trap geworden van wat het ooit geweest is. En over alles hè, niets uitgezonderd. Tijdens een door de Vereniging Vrienden van de Amsterdamse Binnenstad (VVAB) georganiseerde bijeenkomst in de Zuiderkerk enige weken geleden, over het verpretparken van de binnenstad, waren er zelfs mensen die klaagden over de luide sirenes van de hulpdiensten. Of dat niet wat zachter kon!!!!!!! Hallo zeg, waar zijn we nou toch mee bezig. Is het zo langzamerhand niet zo dat door dat vele klagen de echte klachten ondersneeuwen?

De drukte, de rolkoffers, en de B&B’s staan voor menig binnenstadsbewoner symbool voor alles wat er op het ogenblik mis is in de stad. Ik vraag mij af hoe deze mensen zelf op vakantie gaan? Naar dat idyllische kleine dorpje boven op een berg in de Pyreneeën? Alle bagage in de rugzak? Slapen in een berghut? Is ook leuk natuurlijk maar volgens mij zijn er genoeg Amsterdammers die een stedentrip willen maken, hun schone onderbroek en sokken in de Samsonite vervoeren en ergens logeren waar plek is en niet al te duur. En die lopen net als de bezoekers aan onze stad met hun rolkoffertjes over de keitjes naar hun hotelletje of B&B, bekijken met z’n allen de Mona Lisa, lopen over de Ramblas, gaan wat drinken in dat schattige haventje, kortom: proberen te genieten van hun vakantie.

We wonen nu eenmaal in een fantastische stad waar alles op loopafstand te bereiken is: de belangrijkste musea, en dat zijn er nogal wat, restaurants uit alle wereldstreken, cafés en kroegen van bruin tot chique en sjofel, hippe barretjes en een uitgebreid winkelaanbod. De rondvaart door de grachten staat al jaren op één en als je dat een keer doet met je buitenlandse vrienden merk je zelf ook weer hoe leuk en bijzonder de stad vanaf het water is. Laten we elkaar dat nou gewoon blijven gunnen, wij hier en zij daar.

Ik ben trots op mijn stad en let wel, ik woon in een zeer drukke winkelstraat met tal van B&B’s om me heen. Ik hoor de rolkoffers en zomers kan het slaapkamerraam niet open vanwege het geroezemoes op straat. Trouwens in de winter ook niet. Tot in de kleine uurtjes fietsen late nachtbrakers door de straat naar huis. Soms in groepjes en dan kun je een deel van de conversatie meekrijgen. Soms een “operazangeres” die een aria van Puccini oefent. Fietsen die piepen en kraken, de schelle toetertjes van de scooters en het woeste gas geven van motoren die tot hun grote vreugde een kettingreactie van alarmgeluiden veroorzaken van op de stoep geparkeerde scooters. Meestal slaap ik er doorheen net als vroeger in mijn geboortehuis bij het Surinameplein waar tram 17 krijsend door de bochten ging en waar bij het open en dichtgaan van de brug naar de Overtoom minutenlang een doordringend belletje klonk.

Do NOT follow this link or you will be banned from the site!